این مقاله یک مدل برنامه ریزی خطی صفر و یک چندهدفه با پارامترهای فازی را جهت انتخاب پرتفولیوی مناسبی از فرآیندها برای مهندسی مجدد در شرکت های تولیدی ارائه می کند. برای اندازه گیری و برآورد اثر مهندسی مجدد هریک از فرآیندها در بهبود عملکرد شرکت، یک روش ارزیابی بر مبنای مجموعه ای جدید از شاخص های کمی و کیفی ایجاد شده است. به دلیل کلامی بودن برخی متغیرها و وجود داده های غیرقطعی از نظریه مجموعه های فازی استفاده شده است. لذا فرآیند تحلیل سلسله مراتبی، تصمیم گیری گروهی چندمعیاره، نظریه فازی و نظریه پرتفولیو به منظور توسعه یک مدل انتخاب پرتفولیوی فرآیند، در کنار هم به کار برده شده است. در نتیجه این مدل، فرآیندهایی برای مهندسی مجدد انتخاب می شوند که حداکثر ارزش را برای سازمان ایجاد کرده و حداقل مقاومت کارکنان را در پی دارند. برای حل مسائل برنامه ریزی خطی صفر و یک چندهدفه با پارامترهای فازی یک روش جدید با توجه به درجه عضویت اعداد فازی توسعه داده شده است. در پایان، یک مطالعه موردی جهت تشریح روش پیشنهادی ارائه شده است که عملی بودن و کارآیی آن را نشان می دهد.

نتایج شگفت انگیز اجرای مهندسی مجدد در سازمان تنها در مواردی تحقق یافته که مدیریت راهبردی مناسبی در مهندسی مجدد انتخاب شده، و استراتژی، فناوری، نیروی انسانی، ساختار و فرایندها در آن همخوانی داشته اند. در این نوشتار سعی شده تا پس از مرور اجمالی ادبیات موجود و در حال شکل گیری، مروری نقادانه بر نظریه های موجود مهندسی مجدد فرایندها انجام شود و از دیدگاه راهبردی چارچوبی تکمیلی همراه با چند فرضیه پیشنهادی، به منظور درک نظریه و تبیین بهتر مهندسی مجدد در عمل ارایه شود.